رضی میری، پژوهشگر، طراح و کارشناس فرش، نظریه هایی را در مورد فرش دستباف اصیل ایرانی مطرح و بدون واهمه از آن دفاع می کند که موجب جدایش دو نوع دست بافته گره خورده از نظر محتوایی می شود. او معتقد است تفاوت بسیار است بین یک منقوش گره خورده پُرزدار که به صورت تولید انبوه تولید می شود و تنها به مصرف کف پوش می رسد تا یک دست بافته گره خورده پرزدار به مثابه یک هنر تجسمی که حامل مفاهیم فرهنگی غنی با پشتوانه تاریخی چند هزار ساله است. مواد اولیه، روش و فرآیند پیدایش آن سازگار با طبیعت سبز و محیط زیست سالم است و بیش از ۸۵ درصد این فرایند هیچ ارتباطی با ماشین و کامپیوتر ندارد و فعالیت انسان در آن حضور حداکثری دارد.او نسل پنجم از خانواده ای است که از سال ۱۱۹۸ هجری شمسی در عرصه فرش دستباف ایرانی فعال بوده اند. با این پشتوانه تاریخی که منشاء کسب تخصص در شناخت این هنر بی بدیل ایرانی برای وی بوده است، اشتیاقی برای احیاء آن که به دلیل مشاهده اضمحلال تدریجی این پدیده به وجود آمد موجب شد تا در سال ۱۳۶۶ (۱۹۸۸ م) به یک نوزایی فرهنگی مبادرت کند  و بر اساس پژوهش هایی که در این زمینه طی چند سال انجام داده بود نتیجه تحقیقات خود را به عمل تبدیل و شروع به خلق آثاری کند که امروز در سطح بین المللی شناخته شده اند.
برچسب های مطلب: